- Γιατί γελάς; - Φοβάμαι πάρα πολύ.
- Γιατί; - Δεν ξέρω.
Μη φοβάσαι. 3,5
«Όποια ώρα ξυπνούσες μία πόρτα έκλεινε.» - Βιρτζίνια Γουλφ, ΕΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ
Όταν ήμουν μικρή και μετακομίζαμε όλη την ώρα.
Έγραφα σημειώματα.
Τα δίπλωνα σε πολύ μικρά κομμάτια...
...και τα έκρυβα.
Σε διάφορα σημεία,
ώστε, αν ήθελα ποτέ να επιστρέψω, να με περιμένει ένα δικό μου κομμάτι.
Επέστρεψες ποτέ;
Όχι.
- Βλέπεις; Αυτό εννούσα. - Δεν μου χρειάστηκε.
Τι έγραφαν μέσα;
Είχαν στιχάκια και ποιήματα.
Πράγματα που ήθελα να θυμάμαι.
Για τη ζωή μου σε κάθε σπίτι.
Ή για το τι μου άρεσε σε αυτό.
Γιατί έφευγες;
Γιατί έφυγες από τόσα σπίτια;
Δεν είχα άλλη επιλογή.
Περίεργους θορύβους κάνει αυτό το σπίτι.
Τι κάνεις;
Ήθελα να δω πόσο βαρύ είναι κι αν μπορώ να το κουνήσω.
Πρόσφατα το κούρδισα.
Έχει περάσει ένας χρόνος.
Όμως, είναι ακόμα κουρδισμένο
Να ψάξω για μεταφορική;
- Για το πιάνο; - Ναι.
Θα το πάρουμε μαζί μας;
Είπε ότι, αν θέλουμε, μπορούμε.
Μάλλον θα μπορούσαμε να βρούμε ένα πιο καλό.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ sous~titrage: dr•pierre•beauman
Είναι κάτι εκεί;
Τι ήταν αυτό;
Δεν ξέρω.
Ίσως να έπεσε κάτι πάνω στο πιάνο.
Τι ώρα είναι;
Έχω ταχυπαλμία.
Μου δίνετε λίγο χρόνο;
- Περιμένετε. - Ναι;
- Αφήστε το. - Είσαστε καλά;
- Είστε σίγουρη; - Ναι.
- Εδώ θα είμαι, στη γωνία. - Σας ευχαριστώ.
Μ, λυπάμαι πάρα πολύ. Πάρε με αν με χρειαστείς. Με αγάπη, Λίντα.
Υ.Γ. Πες μου πότε θες να στείλω έναν μπογιατζή για μια εκτίμηση.
Όχι, δεν φταις εσύ.
Θα ήμασταν.
Γεια σου.
Γεια.
Περιμένω κάποιον.
Ποιον;
Δεν θυμάμαι.
- Μπορείς να οδηγήσεις ως το σπίτι; - Ναι. Εσύ;
Σ' ευχαριστώ για τη βόλτα.
Πέρασα ωραία.
- Πάρε με την άλλη βδομάδα. - Εντάξει.
Δεν θα 'πρεπε να είναι τόσο δύσκολο.
Δεν θέλω να το συζητήσουμε άλλο γι' απόψε.
Μπορούμε να το συζητήσουμε αύριο;
Καλά, μπορεί.
Ορίστε.
Dark Rooms (2017), I Get Overwhelmed
Ποιος είναι εκεί;
Εγώ μόνο.
Έλεγα μήπως...
Άσ' το, δεν πειράζει.
Δεν ξέρω αν πιστεύεις στον Κόσμο των Πνευμάτων.
- Πιστεύω. - Αλήθεια;
Εντελώς.
Τότε, το επόμενο φαινόμενο θα σε καταπλήξει.
Το ξέρω ότι ακούγεται παράξενο,
αλλά ξεκινάει όταν διαλέξεις ένα φύλλο. Πάρε ένα.
Τράβηξες;
- Κράτα στο μυαλό σου την εικόνα. - Το έκανα.
Θέλω να το δεις από πολύ κοντά.
Επειδή, αν υπάρχουν πνεύματα σ' αυτό το στοιχειωμένο σπίτι,
πρέπει να βρουν το φύλλο.
Που να με πάρει!
Δεν έχω πρόβλημα αν πρόκειται για δύο ερωτευμένους ανθρώπους
Είναι ένα είδος έκφρασης.
Απ' ό,τι φαίνεται δεν πιστεύεις ότι πρέπει να το κάνουν οι γυναίκες.
Αν δεν γίνει έτσι και αν δεν μας αποφέρει χρήματα,
- Τότε γιατί να... - Αυτές είναι οι δύο πολικότητές σου;
Πολικότητες;
Προτεραιότητες, αν προτιμάς. Τα λεφτά είναι λεφτά.
Αν τα βγάλεις από την εξίσωση, τι μένει;
Αυτό λέω κι εγώ. Δεν είναι μόνο...
Όχι, εσύ δεν βρίσκεις λόγο.
Κι εγώ θέλω να μάθω τι γίνεται, επίσης.
Οπότε, χωρίς λεφτά...
...τι σου μένει;
Σου μένουν... οι άλλοι.
Έχεις την Κλάρα. Έχεις χρόνο.
Ο χρόνος μετράει πολύ.
Αλλά έχεις όσο έχουμε όλοι μας λίγο-πολύ.
Και ο Θεός; Ίσως σου μένει και ο Θεός. Είναι έτσι;
- Τι; Αν πιστεύω; - Ναι.
Όχι.
Καλά.
Άκου, λοιπόν, πώς το βλέπω εγώ.
Ένας συγγραφέας γράφει βιβλία.
Ένας συνθέτης γράφει τραγούδια.
Ένας συνθέτης συμφωνιών γράφει συμφωνίες.
Αυτό είναι το καλύτερο παράδειγμα, γιατί οι καλύτερες
έχουν γραφτεί για τον Θεό.
Πες μου τι θα γινόταν, λοιπόν, αν ο Μπετόβεν έγραφε την 9η Συμφωνία,
και ξυπνούσε ένα πρωί συνειδητο- ποιώντας ότι ο Θεός δεν υπάρχει;
Ξαφνικά, όλες αυτές οι νότες, οι συγχορδίες και οι αρμονίες,
που προωρίζονταν, ξέρεις, για να διαδεχτούν τη σάρκα,
συνειδητοποιείς ότι δεν είναι τίποτα παρά Φυσική.
Και λέει ο Μπετόβεν, "Να πάρει, ο Θεός δεν υπάρχει".
"Μάλλον, τότε, συνθέτω για τους άλλους ανθρώπους."
Τώρα, μας έμειναν τα απολύτως βασικά.
Δεν είχε καθόλου παιδιά, απ' όσο θυμάμαι.
- Αλλά και να 'χε... - Είχε έναν ανιψιό.
- Τι είχε; - Είχε έναν ανιψιό.
Εντάξει, ωραία. Τότε, τη γράφει γι' αυτόν.
Ή για την "Αθάνατη Αγαπημένη".
Ναι. Ή για αυτή, όποια ήταν, τέλος πάντων.
Όμως, ας αφήσουμε την αγάπη απ' έξω και ας το δούμε...
...σαν κάποιος να σκέφτεται, "Γι' αυτό θα με θυμούνται".
Και γι' αυτό τον θυμόμαστε.
Και σίγουρα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αντέξουμε.
Χτίζουμε την κληρονομιά μας πετραδάκι-πετραδάκι.
Ίσως να μας θυμάται όλος ο κόσμος ή μόνο ένας-δυο άνθρωποι,
αλλά κάνεις ό,τι μπορείς για να μείνει κάτι από σένα αφού πεθάνεις.
Κι έτσι, διαβάζουμε ακόμα το βιβλίο αυτό.
Τραγουδάμε ακόμα το τραγούδι αυτό.
Τα παιδιά θυμούνται τους γονείς και τους παππούδες τους.
Όλοι έχουν γενεαλογικό δέντρο, κι ο Μπετόβεν είχε τη Συμφωνία του,
και την έχουμε κι εμείς.
Και όλοι θα συνεχίσουν να την ακούνε για...
για το προσεχές μέλλον, αλλά...
Εκεί είναι που χαλάει το πράγμα, επειδή τα παιδιά σας...
Έχετε παιδιά; Για μισό λεπτό...
Ποιος έχει παιδιά εδώ μέσα;
Εσένα τα παιδιά σου θα πεθάνουν.
Και τα δικά σου. Και τα δικά σου.
Εγώ απλά το λέω. Όλα θα πεθάνουν.
Και τα δικά τους παιδιά θα πεθάνουν, και πάει λέγοντας.
Μετά, θα γίνει μία μεγάλη τεκτονική μετατόπιση.
Θα σκάσει το Γιοσέμιτι και θα κινηθούν οι δυτικές πλάκες,
οι θάλασσες θ' ανέβουν, τα βουνά θα πέσουν,
και το 90% της ανθρωπότητας θα χαθεί.
Μια κι έξω. Το λέει η Επιστήμη.
Όποιος απομείνει...
...θα μετακομίσει ψηλότερα και η κοινωνική τάξη θα καταρρεύσει,
θα επιστρέψουμε σε κατάσταση ρακοσυλλέκτη και κυνηγού,
και τροφοσυλλέκτη, αλλά ίσως υπάρξει κάποιος...
...κάποιος που μια μέρα θα σιγο- τραγουδήσει μια μελωδία από τα παλιά.
Και θα δώσει σε όλους λίγη ελπίδα.
Το ανθρώπινο είδος κινδυνεύει με αφανισμό,
αλλά προχωράει λίγο ακόμα,
γιατί κάποιος ακούει κάποιον να σιγο- τραγουδά μια μελωδία σε μια σπηλιά,
και η Φυσική μέσα στ' αυτιά τους τούς κάνει να νιώσουν κάτι άλλο
πέραν από τον φόβο, την πείνα και το μίσος.
Το ανθρώπινο είδος συνεχίζεται κι ο πολιτσμός βρίσκει τον δρόμο του.
Και τώρα σκέφτεσαι, ότι θα το τελειώσεις αυτό το βιβλίο.
Αλλά δεν θα κρατήσει.
Επειδή όπου να 'ναι ο πλανήτης θα πεθάνει.
Σε λίγα δισεκατομμύρια χρόνια, ο ήλιος θα γίνει κόκκινος γίγαντας
και εν τέλει θα καταπιεί ολάκερη τη Γη.
Αυτό είναι γεγονός.
Τώρα, ίσως μέχρι τότε να...
να έχουμε εγκατασταθεί σ' έναν εντελώς διαφορετικό πλανήτη.
Μπράβο μας. Ίσως να βρούμε έναν τρόπο,
να πάρουμε μαζί μας όλα όσα έχουν σημασία.
Έχουν μαζί τους ένα φωτο- αντίγραφο της Μόνα Λίζα,
κάποιος το βλέπει, φτύνει μέσα σε λίγο εξωγήινο χώμα,
ζωγραφίζει κάτι καινούργιο, το όλο πράγμα συνεχίζεται.
Όμως, ούτε αυτό έχει σημασία,
επειδή ακόμα κι αν μια μορφή του ανθρωπίνου είδους
μεταφέρει κάποια ηχογράφηση της 9ης του Μπετόβεν,
σε όλο το μέλλον, το μέλλον θα βρει τοίχο.
Το Σύμπαν θα διαστέλλεται.
Και, εν τέλει, θα πάρει μαζί του όλη την ύλη.
Όλα για όσα πασχίσατε...
όλα όσα εσείς και κάποιος στην άλλη άκρη του πλανήτη,
έχετε κοινά με κάποιον από το μέλλον,
σ' έναν εντελώς διαφορετικό πλανήτη, χωρίς καν να το ξέρετε,
όλα όσα σας έκαναν κάποτε να νιώσετε σημαντικοί και περήφανοι,
όλα θα χαθούν.
Κάθε άτομο σε αυτή τη διάσταση...
...θα διαλυθεί από κάποια δύναμη, τόσο απλά.
Κι ύστερα, όλα τα διαλυμένα σωμάτια θα κολλήσουν πάλι,
και...
...το Σύμπαν θα γίνει μία απειροελάχιστη κουκκίδα.
Οπότε, μπορείς να γράψεις ένα βιβλίο...
...αλλά οι σελίδες θα καούν.
Να πεις ένα τραγούδι και να το κληροδοτήσεις.
Να γράψεις ένα θεατρικό και να ελπίζεις ότι ο κόσμος θα το θυμάται,
ότι θα συνεχίσει να παίζεται,
να χτίσεις το σπίτι των ονείρων σου,
όμως τίποτα απ' όλα αυτά δεν έχει περισσότερη σημασία
απ' το να χώνεις το δάχτυλο σου μες στον αφαλό σου
ή απ' το γαμήσι.
Που εμένα το ίδιο μού φαίνονται.
Σ' ευχαριστούμε, Κύριε, για την ευλογία
που λαμβάνουμε από την αφθονία σου
και μέσω του Κυρίου Ιησού Χριστού. Αμήν.
Καλό είναι αυτό.
Θα χτίσουμε το σπίτι.
Βάλ' το εκεί.
Εκεί. Το βλέπεις; Το ξέρω ότι το βλέπεις.
Ένα μικρό σπίτι στην αρχή, αλλά...
...αργότερα, θα σου φτιάξω ένα μεγαλύτερο.
Εδώ είμαστε
Ρίξτε μια ματιά.
Έχει δύο κρεβατοκάμαρες εκεί πίσω με μπάνιο.
Η κουζίνα είναι από εδώ.
Έχει και γραφείο.
Δεν έχει νοικιαστεί εδώ και κάποιους μήνες...
Νοικιάζεται μαζί με το πιάνο;
Πάντα...
Πάντα εδώ ήταν.
- Αν θέλετε... - Πάνε μαζί;
Εδώ ήταν πάντα.
- Σ' ακούω. - Αν δεν σταματήσετε...
- Δεν θα μ' ακούτε. - Πλάκα κάνω.
Ήταν εδώ από πάντα.
Αν θέλετε, θα πω να το πάρουν.
Όχι.
Πρέπει να απαντήσω.
- Σαν στο σπίτι σας. - Σ' ευχαριστώ, Λίντα.
Παρακαλώ;
Γεια.
Όχι, τώρα δείχνω ένα σπίτι.
Δεν πειράζει. Καταλαβαίνω.
Αυτό κάνει ο κόσμος. Φεύγει και γυρίζει σπίτι ξανά.
Εγώ είμαι αυτή που είναι πάντα εδώ.
Τι σ' αρέσει τόσο πολύ σ' αυτό το σπίτι;
Σοβαρά τώρα.
Η ιστορία.
Τι πάει να πει αυτό;
Αγάπη μου, έχουμε ιστορία.
Όχι τόση όσο νομίζεις.
Δεν θα 'πρεπε να είναι έτσι.
Υποτίθεται ότι παίρνουμε τις αποφάσεις μαζί.
- Το καταλαβαίνεις; - Ναι.
Τότε, γιατί τις παίρνω μόνη μου;
Επειδή δεν θέλω ό,τι θες εσύ.
Επειδή θέλεις να μείνεις εδώ;
Γιατί;
Τι;
Εντάξει, θα φύγουμε.
Θα φύγουμε.
Δεν καταλαβαίνω.
Κάτι έπεσε πάνω στο πιάνο.
Τι ώρα είναι;
({i}) ο •
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΟΣ sous~titrage: dr•pierre•beauman